İnsan bazen öyle ufak şeylerden mutlu oluyor ki kendisi bile şaşırıyor buna.Kimi zaman karın yağmasından,kimi zaman çok istediği bir kazağı almasından yada karşılıklı yapılan bir bakıştan,bir tebessümden kimi zamansa çok sevdiği biriyle vakit geçirmesinden.Ama ne olursun "tam mutluyum,artık hep güleceğim" dediğimiz anda da aniden bir şeyler çıkıyor ortaya ve hep yarım kalıyor mutluluğumuz! Neden mi? Bu hep yıllardan beri sorulur ve henüz cevabı bulunamamış bir soru.Adeta isyan ediyoruz o zamanlarda.Sanki bir daha hiç gülmeyecekmişiz,mutlu olmayacakmışız gibi geliyor bize.Bu sorunun cevabını galiba buldum! Eğer mutsuz olmayı bilemezsek,mutluluğun tadına nasıl varabiliriz ki?Bu tıpkı emek vermeden,çaba harcamadan kazanılan paraya benzer. Hiç düşünmeden harcarsın. Mutlulukta bunun gibi!

Biz insanlar daima sahip olduklarımızdan daha fazlasını isteriz ve bunun için hayatımız boyunca çalışır dururuz ve çoğumuz mutlu olmak için paranın gerekliliğine inanırız.Oysa öyle anlar olur ki paramız olduğunda mutlu olamaz,hayattan zevk alamayız.Bir arkadaşımıza "Seni seviyorum" demek parayla değil,"Şimdi ne yapıyor" diye düşünmek parayla değil,bizim için demlenmiş bir bardak çayı "Bu benim için yapıldı" diye gururla alıp,içmek parayla değil. Eğer içimizde bir kıpırtı varsa,bir yaşama sevinci varsa!

İnsan hiçbir zaman mutluluğu uzaklarda aramamalı.Ailemizde,arkadaşlarımızda,doğada bizi mutlu edebilecek küçük ama önemli noktaları bulup,yakalamalıyız.Mutsuz olmak çok zor değildir.Eğer mutsuz olmak istiyorsak bir çok olumsuzluğu görebiliriz hayatta.Önemli olan bu olumsuzlukların üzerinde durmayıp,ufak derslerle hayatta mutlu olmanın yollarını bulmaktır.

Mutlu olabileceğimiz ortamları daima biz yaratmalıyız.Ortamın önemi yoktur. Önemli olan bizim hayata bakış açımızdır.