Azizim, Efendim... Uyanan ve kendini bulan ne elde edecektir?
Uyanan ve kendini bulan bir devlet elde edecektir. İmanın tadını tatma devletini, yaşama zevki denen devleti bulacak, duyacak ve yaşayacaktır. İnsanıyeni baştan anlama, eşyayı yeni baştan yorumlama devletiyle tanışacaktır. Bir başka ifade ile hakikatle yüzyüze gelecektir.(Mavi Yayıncılık, İstanbul)

Aziz Dost! " Bana uzun mektuplar yaz" cümlesiyle sona eren nameniz elime geçtiğinde Muharrem ayı girmişti. Muharrem'in hüznü, Kerbela'nın melali ufkumuza gerilmişti..
Büyük şairimiz "melali anlamayan nesle aşina değiliz" demişti. Bütün İslam alemi bu "elim" olayla ahşir-neşir iken yeni bir kasırga daha geldi Kerbela üzerine.. ABD-İngiltere başta olmak üzere savaş koalisyonu oluşturuldu. Kana susayan YYO (Yeni Yezid Ordusu) bombalamaya başlamıştı Hüseyin'in memleketi Kerbela'yı, Rifai'nin memleketi Basra'yı, İmam-ı Azam'ın, Geylani'nin memleketi Bağdat'ı, Ali'nin memleketi Necef'i.( Türkçe, 160 sayfa, İstanbul 2004)

Devamlı hasret olan vecd ile, nihai vuslat hali yaşatan huzur, acaba birbirinin zıddı haller midir? Görünüşte öyle olmakla beraber, hakikatte vecd ile huzur, birbirine zıt ve aykırı davranışlar değildir.
Tasavvufun gayesi olan huzura, vecd yolu ile ulaşmak zaruridir.Ancak, huzura ulaştıktan sonra, dervişte vecd yok olmuyor. Aynı huzur mertebesinin, hayatının her anında bozulmadan, zayıflamadan devamı mümkün olmadığına göre, derviş huzura yükselmek için her defasında vecdin kanatlarını açmaya muhtaç oluyor. Ved, onu tekrar huzura yükseltiyor. Huzur zamanla gevşeyince, yine vecdin kuvvetiyle havalanmak zorundadır. Şu halde, vecd ile huzur mütemadiyen birbirlerini kovelıyorlar.( Türkçe, 668 sayfa, İstanbul 2005)